| Poezja - Nemeria |
Włosów węże sprężyste Spłynęły po bieli ramienia Gdy ust czerwień rozchyla w pragnieniu kłów zatopienia Włosów węże sprężyste W piasek z sykiem zapadły Gdy czerwień po szyi spływała Brocząc korpus bezwładny Skrę okrucieństwa w oczach Blask zdziwienia przesłonił Gdy ostrze szyje przecięło W śmiertelnej trzymane dłoni Włosów węże sprężyste Na sen śmiertelny skazały Gdy człowiek zwykły śmiertelny Stawał jak skamieniały Inności nie mogąc zrozumieć Co "straszne" zginąć musiało. Włosów węże sprężyste z sykiem z piasku powstały Spiżowe szpony ostatkiem Korpus śmiertelny zorały Padł w piasek sczerwieniał Bezsilny wprost niepojętej potęgi Co niepojęte nie zginie Bez klęski swych niszczycieli *** Każdy w życiu na coś czeka: na miłość, pieniądze, szczęście lub... autobus. Każdy mógłby się doczekać: miłości, pieniędzy, szczęścia lub... autobusu. Tylko czasem nie starcza cierpliwości w czekaniu: na miłość, pieniądze, szczęście lub... autobus. Czasami czekamy na próżno. Autobus zepsuty gdzieś w drodze. Szczęścia nie widać. Pieniędzy brak. Miłość jakoś nie chce nadejść. Czy warto dłużej czekać? Nie, nie zaczekam, aż odpowiesz. Pójdę już lepiej na przystanek. *** Jesteś jak wicher gwałtowny jak deszcz chłodny jesienny jesteś jak tygrys dziki jak sarna uległy jesteś jak ogień gorący jak drzewo czasem stateczny Jestem jak róża drżąca wśród wichru jestem jak ziemia spragniona jak gazela czekam na tygrysa boję się lecz wiem że nie zawsze ucieknę Jestem dziką panterą niesytą na polowaniu jestem jak woda gwałtowna czasem jak wiatr szalona coś dzieje się... Jesteśmy jak burza tylko my jak dzikie koty korzystamy z zębów i pazurów jak dwa drzewa splecione gałęziami jak dwa dzikie niewinne jeszcze anioły a przeciwstawne żywioły *** Wielu walczyło by złamać barierę W odwiecznym pragnieniu poznania Dążyli do widoku prawdy ostatecznej Ból zerwania ostatniej zasłony Oddziela od reszty istnienia Każda krwi kropla krzyczy Każda tkanka płonie Mózg kipi wrzącą lawą a serce zastyga Nie znajdziesz zejścia z drogi gorzkiej prawdy Im więcej drzwi otworzysz Tym trudniej powrócić Za ostatnimi jest krzyk Którego nikt nie słyszy Nemeria |