| Poezja |
Ta strona nie wymaga właściwie żadnego wstępu. Poezję albo się lubi, albo nie. Wiersze mogą się podobać lub nie. Wszystko jest rzeczą gustu. Mam nadzieję, że czytanie tych zamieszczonych przeze mnie sprawi przyjemność i zaspokoi naturalną potrzebę piękna...
Kolejna dawka poezji, którą Wam serwuję, jest taka sobie... normalna... Ani dobra, ani zła. Być może niektóre utwory już gościły na tej stronie. No cóż najwięcej piszę wierszy miłosnych - jak chyba każda kobieta. Zatem zapraszam na stronę Poezji miłosnej - tam wybór większy i częste zmiany. Tutaj od czasu do czasu coś się pojawia, kiedy akurat dopadnie mnie wena... CISZA Ze złotej ciszy tęczowy mrok spływa zwija na palcach senne marzenia naparem z liści koi pragnienie milczącym traktem płynie do nieba Ze złotej ciszy tysiące iskier srebrzystą chmurą goni zadumę tworzy z fioletu piękne obrazy wiesza na ścianach nowej pamięci Ze złotej ciszy ślady przeszłości znikają lekko w miękkim tunelu nowe postacie i nowe twarze uśmiechem dziwnym witają jutro Ze złotej ciszy złota melodia cykaniem świerszcza poszumem trawy wypełnia ciało unosi duszę w dal bezszelestną jasnego światła POETA Zimowy mrok otulony tęsknotą zapala lampę nad stołem pochylony nad kartką serca układa miłosne wiersze Garść śniegu wirując w powietrzu zamraża dzwonki łez na rzęsach lubieżnym tańcem wyrywa wspomnienie ze skołatanej duszy Zimny dotyk nie koi lecz pali biały całun w pożogę zamienia spragnione ciało boleśnie spopiela brak czyichś dłoni w bezdenną studnię czarnej zagłady MEDYTACJA Szlakiem gwiazd przemierzam otchłanie w miękką ciemność zanurzam znów włosy jasnych spiral srebrzyste podwoje w ciszy nocy ze śmiechem otwieram Żółty promień słoneczny ze świtu rubin zorzy złociście zakwita kiedy dzień lekko spływa na ziemię kiedy wznosi mnie z objęć niebytu Kryształ dźwięku wysoko zabrzęczy szelest dziwny zanuci czakramu w niepojętej melodii nirwany skrzydeł łopot nad głową zaszumi Uniesiona pod niebo i wyżej trwam tak sekund malutkie ułamki aby lotem małego skowronka opaść w życie codzienne na powrót KSIĘŻYC Księżyc jak nektar przesącza się przez firankę chce cicho wejść między lustra przejrzeć się w sobie samym Selena odarta z zasłony zamiera u progu zamyka cicho oczy i westchnieniem odpływa Gdzieś ciepło zgubione otwiera srebrne drzwi szuka drogi powrotnej do domu i tylko sztylet niepewności zawisa nad dłonią jak ból którego nie można zapomnieć NA PLAŻY Iskrzącą falą spływam do stóp świtu aby wschód słońca na piasku powitać myśli topię w morskim powietrzu nawlekając sosnowe igły Rozdeptując muszli odłamki w wieczności zanurzam westchnienie Tęsknotą nieznaną a swojską otulam zziębnięte ramiona Kalejdoskop chmur nad głową wiatrem ciszy przepędzam nie szukam już nawet lęku tylko w chłodnym piasku schronienia Nagle złoty rozbłysk bursztynu poraża pięknem bezbronnym na plaży Nagle światło słońca zakwita rozkoszą nieba zlanego miodem I wszystkie smutki bezbrzeżne znikają pod powierzchnią największego zachwytu ALPINISTA Kołysany wiatrem tańczysz na złotej linie balansujesz jak liść niesiony podmuchem znów pijesz wódkę z ukochanym ryzykiem Słońce wypala twoje ramiona lśniącym pyłem pokrywa całe ciało Nadludzki wysiłek skręca cię wpół Unosi w tajemnicze dziwne światy zanurza w niedostępnym oceanie Gdzieś daleko pod tobą zagubiona i zapomniana istota westchnieniem odrywa cię od pracy by jeszcze raz uciec w marzenia by jeszcze raz uwierzyć w piękno by jeszcze raz spojrzeniem dotknąć twoich ust HOŁD DLA ZDZISIA - WSPANIAŁEGO TERAPEUTY Ciepły welon dymu otacza Twoją głowę nad tyglem ludzkich uczuć miękko pochyloną Zapach kadzidła półmrok leniwie wypełnia i w ogniu świecy złotą myślą zastyga Płatki rumianku z cichym szelestem przepływają między Twymi palcami kiedy dłoń wyciągasz do nieba by z gwiazd zebrać dzisiejszą rosę Srebrne pasma wiedzy układasz na stole i po kawałku zamieniasz na liście zielonym światłem ziemi rozjaśniasz nieskończony łańcuch istnienia Kolejny dzień dogasa w Twoich dłoniach kolejna noc spędzona w skupieniu w bólu powiek zmęczonych zrodziłeś jeszcze jedną szansę na życie Znużone wahadło usypia w kieszeni fajka leniwie układa się na popielniczce w zadumie jasnej lekko się zanurzasz usypiasz Nagle rozbłysk cię budzi przed świtem fale tęczy pulsują nad czołem z kronik Akaszy krople spadają by w twoich oczach diamentem zastygnąć Brama nocy się cicho zamyka serce radośnie wybiega przed siebie jeszcze chwila zdziwienia na ustach i już wiesz To jest to czego szukasz Szarotka |