Czym jest sen?
Co pewien czas dusza pragnie się odmłodzić, zasilić, aby móc dalej funkcjonować w ciele. Kiedy stęskni się za większym wymiarem swego doświadczenia, za pokrzepieniem, wówczas sprawia, ze ciało zasypia. Zatem zasypiamy wtedy, kiedy dusza potrzebuje odpoczynku.
Gdy dusza po raz pierwszy łączy się z ciałem, jest jej niezwykle trudno. To bardzo męczące doświadczenie. dlatego niemowlęta tak długo śpią. Kiedy początkowy szok minie, tolerancja nowego stanu rośnie. Wydłużają się okresy bycia z ciałem.
Skąd biorą się koszmary senne?
Umysł pogrąża się w zapomnieniu - zgodnie z przeznaczeniem. Nawet codzienne wypady duszy poza ciało nie przywracają pamięci. Może się zdarzyć, że w takich chwilach dusza napawa się wolnością, ale umysł przebywa w rozterce. Cała istota zadaje sobie pytanie gdzie jest i co robi. Takie dociekania mogą obudzić niepokój trwogę, zamienić podróż senną w koszmar.
Czy sen przynosi duszy coś oprócz odpoczynku?
Czasem dusza dociera do miejsca gdzie następuje wielkie przypomnienie. Wtedy umysł doznaje przebudzenia. Napełnia ciebie radość i spokój, które odczuwasz jeszcze długo po przebudzeniu. Im więcej takich pokrzepiających doznań, tym krótsze okresy rozłąki z ciałem, albowiem we już ona, że pobyt w ciele ma swój cel, swój powód. Pragnie jak najlepiej wykorzystać czas, jaki jest jej dany. Dlatego prawdziwy mędrzec potrzebuje mało snu.
Czy osobę oświeconą możemy poznać po ilości snu?
Czasami dusza opuszcza ciało dla samej radości z tego płynącej. Może mieć wówczas na względzie wyłącznie czystą ekstazę poznawania Jedności. Dlatego nie zawsze będzie prawdą, że im ktoś bardziej rozwinięty, tym bardziej obywa się bez snu.
Lecz to nie przypadkowy zbieg okoliczności, że istoty bardziej świadome swoich poczynań w ciele - oraz tego, że nie są swoim ciałem, ale ze swoim ciałem - chętniej spędzają w nim coraz więcej czasu i stąd sprawiają wrażenie, jakby potrzebowały mniej snu.
Szarotka