| Poezja - Witek |
Jaskrawożółtym wysmukłym piórem kapelusza Otworzyłaś z trzaskiem niebios błękitne morze. Ja, zawadiaka z dziurawą duszą Kartusza Wbiłem w ciebie oczu swych ciemne noże. Ciało twe zdolne rozpalać bez końca, Niczym Sahara miedzią słońca oblana. Skwarnym wachlarza powiewem tchnąca, Wzburzyłaś aniołów. O tobie śnili do rana. Gdy pierś twa falowała jak wzburzone morze, A oblicze rozpędziło szkarłatną chmurę, Ja głos młodego orła rzuciwszy w przestworze, objąłem cię ramionami i uniosłem w górę. *** Wyobraź sobie statek, stary zardzewiały porzucony samotny na morzu z ładowniami bez towaru, pusty i wierny ster opuszczony przez sternika. O czym świszcze wiatr w linach i żagle na masztach... Zapraszają... wsiadaj i płyń! Nie pytam, ty nie chcesz. Wiem, te słowa już znam, to nie ten port, ten port jest zamknięty. *** Wiersze, które się rymują... Przecież nic złego się nie stało. Światy, które się budują, szalupa o nazwie ciało. Powiedział, że jest szczęśliwy, strzeż Panie tego idiotę. Jeszcze będzie się dziwił, że płacze, a noce są złote. Sens wiersza diabli wzięli, nie dotrwał do rana. Potem przez jakąś niedzielę dusza się tłukła pijana. Witek |